Kościół Wniebowzięcia NMP

Historia

Bazylika Konkatedralna Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Gdańsku, znana również jako Bazylika Mariacka, jest historyczną farą Głównego Miasta w Gdańsku, często nazywaną „Koroną Gdańska”.

Kościół pełnił funkcję zarówno katolickiego, jak i ewangelickiego miejsca kultu w latach 1572–1945. Od 1986 roku jest konkatedrą diecezji gdańskiej, która w 1992 roku stała się archidiecezją.

Architektura

Kościół jest położony na placu między ulicami Piwną i Chlebnicką a św. Ducha. Od strony Motławy do jednej z bram świątyni prowadzi ulica Mariacka.

Bazylika Mariacka jest trzecią pod względem objętości świątynią na świecie zbudowaną z cegły. Jej charakterystyczna sylwetka, z masywną zachodnią wieżą dzwonną i smukłymi narożnymi wieżyczkami, tworzy dominantę w panoramie miasta.

Budowa kościoła trwała od 1346 do 1502 roku. Jest on przykładem gotyku ceglanego, odmiany stylu w architekturze gotyckiej, która upowszechniła się w krajach basenu Morza Bałtyckiego.

Pomimo burzliwych dziejów, świątynia zachowała swoją historyczną formę architektoniczną. Potwierdzają to ikonografie sięgające XVI wieku oraz bogaty wystrój wnętrza, który tworzą liczne dzieła średniowieczne.

Wnętrze

Wnętrze bazyliki zdobią liczne dzieła sztuki, w tym Ołtarz Koronacji Marii, Piękna Madonna Gdańska, Pietà oraz ołtarz św. Te elementy podkreślają bogactwo artystyczne i historyczne świątyni.