Kościół św. Józefa Oblubieńca NMP

Historia

Kościół świętego Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny w Żórawinie został wzniesiony w 1913 roku jako zbór ewangelicki. Po zakończeniu wojny, świątynia została przebudowana i przystosowana do pełnienia funkcji kościoła rzymskokatolickiego. Wraz z budynkami, które pełniły funkcję plebanii i sal parafialnych, stanowi typowe założenie dla kościołów protestanckich. W trakcie adaptacji do nowej roli, kościół otrzymał część wyposażenia z kościoła Świętej Trójcy w Żórawinie.

Architektura

Świątynia, pierwotnie zaprojektowana jako zbór ewangelicki, zachowała wiele cech charakterystycznych dla tego stylu architektonicznego. Po przebudowie, kościół przyjął elementy typowe dla architektury rzymskokatolickiej. Wnętrze kościoła wzbogacone jest o manierystyczną chrzcielnicę, która znajduje się w absydzie.

Wyposażenie

W kościele znajdują się organy wybudowane przez firmę Schlag & Söhne w 1914 roku. Instrument ten posiada 15 głosów, 2 klawiatury oraz pneumatyczne traktury gry i rejestrów. Organy umiejscowione są na chórze, naprzeciwko głównego ołtarza. Prospekt organów jest zwieńczony dwiema wieżami zbudowanymi z największych piszczałek.

Patron

Patronem parafii jest św. Józef Oblubieniec Najświętszej Maryi Panny, co podkreśla religijny charakter wspólnoty oraz jej związki z tradycją katolicką.

Proboszcz

Budowniczym świątyni oraz proboszczem gminy protestanckiej w Żórawinie był pastor dr Alfred Wiesenhütter. Był on autorem słynnego leksykonu opisującego śląskie kościoły ewangelickie pod tytułem „Der Evangelische Kirchbau Schlesiens”, wydanego we Wrocławiu w 1926 roku. Grób pastora znajduje się na cmentarzu w Żórawinie.